INFOLINIA: +48 535 882 478 / (12) 307 01 76

Prawo cywilne

Zasiedzenie nieruchomości

Instytucja zasiedzenia uregulowana przepisami kodeksu cywilnego jest jedną z metod nabycia prawa własności nieruchomości. W skutek posiadania rzeczy przez dany czas samoistny posiadacz nabywa do niej prawo kosztem dotychczasowego właściciela. Podstawową funkcją zasiedzenia jest uregulowanie stanu prawnego nieruchomości. Jednym z dwóch wymogów koniecznych do zasiedzenia prawa własności nieruchomości jest jej nieprzerwane samoistne posiadanie. Samoistnym posiadaczem jest ten, kto postępuje z rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób (np. sąsiadów, organów administracji publicznej). Zachowania te mogą polegać na ogrodzeniu nieruchomości, prowadzeniu na niej prac gospodarskich, remontów a także opłacaniu podatku od nieruchomości lub rolnego. Kodeks cywilny do zasiedzenia nieruchomości wymaga upływu, od momentu objęcia rzeczy w posiadanie, lat dwudziestu dla posiadacza samoistnego w dobrej wierze a lat trzydziestu przy złej wierze. Dobra wiara posiadacza polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że przysługuje mu takie prawo do władania rzeczą, jakie faktycznie wykonuje. W złej wierze znajduje się jednak nie tylko ten, który wie, że nie jest właścicielem, ale również ten, który nie dołożył należytej staranności w sprawdzeniu, czy skutecznie nabywa własność. Do zasiedzenia prowadzi zatem posiadanie samoistne, które musi mieć charakter władania rzeczą z zamiarem posiadania jej dla siebie oraz upływ czasu.

Ochrona praw lokatorów

Wbrew powszechnie panującej opinii, polski ustawodawca wyposażył lokatorów najmowanych lokali w szereg środków mogących skutecznie chronić ich prawa. Należy jednak pamiętać, iż jedynie skutecznie sporządzona na piśmie umowa najmu pozwoli zabezpieczyć interesy zarówno najemcy jak i wynajmującego. Podstawowym prawem najemcy jest możliwość korzystania z lokalu i użytkowania go w sposób zgodny z przeznaczeniem. Najemca winien terminowo opłacać czynsz, który nie może być podwyższany wedle uznania wynajmującego. Właściciele mieszkań mogą dowolnie podwyższać czynsz jedynie do wysokości nie przekraczającej 3 % wartości odtworzeniowej lokalu w skali roku (jest to przeciętny koszt budowy 1 mkw. mieszkania, ustalany co 6 miesięcy przez wojewodów na ich terenie). W przypadku działań podejmowanych przez właścicieli lub administratorów nieruchomości, które utrudniają lokatorom korzystanie z zajmowanego lokalu, np. uciążliwe prace budowlane, odcięcie mediów, które często pod pretekstem konieczności przeprowadzenia remontu, w rzeczywistości zmuszają lokatorów do opuszczenia mieszkania, lokatorzy mogą liczyć na większą niż dotychczas ochronę. Z dniem 7 stycznia 2016r. weszła w życie nowelizacja Prawa budowlanego oraz Kodeksu Karnego. W takim przypadku lokator ma prawo wezwać zarządcę nieruchomości do przeprowadzenia kontroli nieuzasadnionych prac, ingerencji i naruszeń powodujących brak spełnienia warunków bezpiecznego użytkowania lokalu. Najemca może również zawiadomić o utrudnianiu korzystania z lokali położonych w budynku Powiatowy Inspektorat nadzoru Budowlanego, powiadomić jednostkę policji oraz złożyć zawiadomienie do prokuratury o popełnieniu przestępstwa.

Ochrona praw wierzycieli

Częstym przypadkiem nękających wierzycieli pragnących odzyskać swoje długi jest problem ściągalności środków z majątku nierzadko nieściągalnego dłużnika. Jeżeli mamy wiedzę, umotywowaną dowodami, iż dłużnik celowo wyzbył się swojego majątku (bądź też został on przez niego ukryty) celem pokrzywdzenia wierzyciela, przysługuje nam szereg odpowiednich środków prawnych. Mianem skargi paulińskiej określa się roszczenie, które umożliwia uznanie czynności za bezskuteczną gdy, sytuacja wierzyciela pogorszyła się wskutek tej czynności, a korzyść majątkową osiągnęła osoba trzecia. Gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Domniemanie to odnosi się także do przedsiębiorcy, który pozostawał z dłużnikiem w stałych stosunkach gospodarczych.

Ochrona dóbr osobistych

Zgodnie z treścią Kodeksu cywilnego dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Przepisy ustawy stanowią, iż ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Pokrzywdzony może również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny.

Back to top